Nieuwsbrief

In de nieuwsbrief verschijnt naast Brontë nieuws als nieuwe activiteiten of lezingen, ook elke twee maanden een artikel, gerelateerd aan de Brontë zusjes en hun werken, geschreven door de hoofdredacteuren van de website of gastredacteuren.

U kunt op deze pagina alle nieuwsbrieven bekijken door in het menu aan de rechterkant een nieuwsbrief te selecteren om te lezen.


Emily Brontë: A Peculiar Music

Brontë-liefhebber en gastredacteur Marcia Zaaijer ging begin september naar de 3-daagse conferentie Bicentenary Conference 2018 ‘Emily Brontë: A Peculiar Music’ in York, Engeland. Een conferentie georganiseerd door de Brontë Society  als onderdeel van de vieringen ter ere van Emily Brontë’s 200ste geboortejaar.

Als onderdeel van de vieringen ter ere van Emily Brontë’s 200ste geboortejaar organiseerde de Brontë Society de Bicentenary Conference 2018 ‘Emily Brontë: A Peculiar Music’. De conferentie in York, verdeeld over drie dagen, was ingedeeld in ‘keynote lectures’, lezingen van een uur, en ‘panel sessions’, bestaande uit drie of vier korte lezingen, waarna sprekers en toehoorders in discussie gingen. Met dit verslag wil ik een indruk geven van verschillende aspecten van Emily’s geschiedenis, die tijdens deze conferentie naar voren kwamen, maar ik kan daarin zeker niet volledig zijn. De teksten van de lezingen zullen in de toekomst verschijnen in de ‘Brontë Studies’.

De titel van de conferentie zou de indruk kunnen wekken, dat het speciaal over Emily’s muzikaliteit gaat. We weten, dat ze goed piano kon spelen, goed genoeg om in Brussel in de school van Madame Héger les te mogen geven aan jongere leerlingen in ruil voor lessen van een gerenommeerde Belgische pianoleraar. In de conferentie durfde een van de sprekers in de ‘panel-session’ Influences, John Hennesy, schrijver van Emily Jane Brontë and Her Music, zelfs te stellen dat niet alleen de muziek, maar ook de persoonlijke geschiedenis van Beethoven Emily beïnvloed heeft bij het creëren van Heathcliff.  Andere sprekers noemden Shakespeare’s tragedie King Lear  en de wijze waarop in Engeland Bijbels verspreid werden onder arme mensen van invloed op Emily’s werk.

Maar het gaat niet alleen over muziek. Later die dag werd de documentaire A Regular Black: The Hidden Wuthering Heights uit 2009 getoond. Dit bracht opnieuw discussie over Heathcliffs afkomst. In de 2011 verfilming van Wuthering Heights van Andrea Arnold wordt Heathcliff gespeeld door een zwarte acteur.  In Emily’s boek is Heathcliff een vondeling uit Liverpool. Deze stad kan je in Emily’s tijd wel de maritieme hoofdstad van Europa noemen, met een bevolking van zeer diverse afkomst. Emily laat een van de vertellers, Ellen Dean, tegen Heathcliff zeggen: ‘If you were a regular black… ‘. Zij beschouwt hem kennelijk niet zo, terwijl Emily in haar tijd, zelfs in de West Riding van Yorkshire, zwarte mensen gezien kan hebben, omdat landeigenaren, die hun rijkdom in de koloniën vergaard hadden, soms hun huisslaven mee naar Engeland namen. Mijn indruk is, dat de meeste van de ruim honderd deelnemers aan de conferentie niet denken, dat Heathcliff een zwarte man was, die als kindslaaf naar Liverpool gebracht was, maar eerder dat hij van Ierse afkomst was en/of een buitenechtelijk kind van de oude Earnshaw. Uiteraard zullen wij nooit weten, aan wie of aan welke geschiedenis Emily gedacht heeft.

Een ander aspect is hoe wij ons het verhaal van Catherine en Heathcliff herinneren. Patsy Stoneman, emeritus hoogleraar van de Universiteit van Hull en Vice-President van de Brontë Society, sprak zelfs van: ‘A Peculiar Illusion’. Velen stellen zich Catherine en Heathcliff voor zwervend als volwassenen over de hei, als geheime geliefden, of zelfs als geesten na hun dood. Dat laatste is niet zo vreemd, want aan het eind van het boek meent een schaapsjongen hen zo te zien. Maar in het boek komen nergens scenes voor waar Catherine en Heathcliff als volwassenen met z’n tweeën, zonder anderen, verliefd over de hei zwerven. Dat is verzonnen door de verschillende filmregisseurs en is kennelijk voor velen van ons een te mooi, romantisch beeld om te vergeten. Patsy Stoneman publiceerde zelf al in 1996 Brontë Transformations, waarin zij onderzocht, hoe de inhoud van Wuthering Heights en Jane Eyre verspreid werd via films, toneelstukken, balletten, gedichten, hoorspelen, muziek, televisie-series enzovoorts. Dit onderzoek werd in die dagen een beetje gezien als Patsy’s persoonlijke, niet zo erg wetenschappelijke, hobby.  Intussen, nu wij via internet nog veel sneller en ruimer van allerlei adaptaties kennis kunnen nemen, wordt deze verspreiding door meer mensen onderzocht, zoals door Hila Shachar, onderzoekster en Member of the Centre for Adaptations at De Montfort University, die de laatste ‘keynote lecture‘ van de conferentie gaf. Zij toonde beelden uit verschillende verfilmingen van Wuthering Heights, waaronder de minder bekende versie met Anne Calder-Marshall en Timothy Dalton, en uit de BBC documentaire To Walk Invisible uit 2016.

Eén van de andere ‘keynote lectures’ werd gegeven door John Bowen, hoogleraar Literatuur aan de Universiteit van York. Hij spreekt op 13 oktober aanstaande in Brussel voor de Brussels Brontë Group over Wuthering Heights. Zie de website van The Brussels Bronte Group

Onder de sprekers waren ook jonge wetenschappers, zoals Sophie Franklin en Claire O’Callaghan, de enthousiaste organisatoren van de conferentie vorig jaar in Durham over Branwell Brontë. Daardoor heb ik er alle vertrouwen in, dat ook in de 21ste eeuw Emily Brontë en haar zusters niet vergeten zullen worden. Natuurlijk kijken mensen in de 21ste eeuw op een andere wijze naar deze literatuur. Zo gebruikte de Spaanse Maria Seijo-Richart bij haar verhaal over Emily’s Gondal-sage, als achtergrond bij haar power-point, beelden uit een 21ste eeuwse game die ook de naam Gondal draagt. Als 20ste eeuwer en niet-gamer was dit helemaal nieuw voor mij, maar wel een leuke verrassing. Ik kan wat moeilijker wennen aan het idee, dat er een publicatie Wuthering Bites bestaat, een hervertelling van Wuthering Heigths als vampier-verhaal. Hoewel ik weet, dat het programma Buffy, the Vampire Slayer populair was, wist ik niet, dat klassieke verhalen (ook van Jane Austen en anderen) een ‘vampier’-versie hebben gekregen. Maar laat ik niet mopperen. Ik hoorde van jonge ouders onder de sprekers en toehoorders, dat er tegenwoordig ook versies van klassieken voor babies bestaan. En zelf herinner ik mij uit mijn jeugd ‘sexy’-versies van klassieken als Romeo and Julia en dan heb ik het niet over de West Side Story.

Heel belangrijk voor ons allemaal waren natuurlijk Emily’s gedichten. Ze zijn vaak ter sprake gekomen tijdens dit weekend, ook in verband met de invloed van eerdere dichters op Emily’s werk, zoals Byron, Shelley of Wordsworth. De ‘keynote lecture’ aan het begin van de conferentie was misschien wel meteen de beste. Stevie Davies, emeritus hoogleraar, schrijfster, criticus, biograaf en historicus, had geprobeerd haar eigen verschillende publicaties over Emily van ongeveer twintig jaar terug te herlezen. Dat viel niet mee en daarom besloot ze Emily’s werk opnieuw te lezen. Dat was zo’n genoegen, dat ze ons allemaal maar één ding kan aanraden: lees iedere dag een gedicht van Emily!

Daar wil ik nog een kleine raad van mijzelf aan toevoegen: lees de roman, die Stevie Davies al in 1996 publiceerde over verschillende mensen, die op een Brontë Conference bijeenkomen, Four Dreamers and Emily en geniet!

 

Marcia Zaaijer

25-09-2018

 

 

30 juli 2018: Happy Birthday Emily Brontë!

Speciaal ter gelegenheid van Emily’s 200ste geboortedag schreef een van onze trouwe Brontë lezeressen dit prachtige gedicht:

Missing  Emily Jane.

 

Nature calls you, Emily Jane

Don’t you hear the mourning  birds?

They need you desperately on the Moors

To solve their awful  pain.

 

Grateful for your spirit for them so kind

Your existence for two hundred years

The birds can’t stop their running  tears

They miss your loving mind.

Louise van Proosdij

The Netherlands.

 

 

Op 30 juli 1818 werd Emily Jane Brontë als vijfde van zes kinderen geboren in Thornton, in het Engelse graafschap Yorkshire. Na de geboorte van jongste zusje Anne, verhuist het gezin van vader Patrick en moeder Maria Brontë naar de pastorie in het kleine plaatsje Haworth, overkijkend op de begraafplaats en de kerk waar Patrick dient. Heden te bewonderen als de ‘Brontë Parsonage Museum’. Het kleine, toen onbekende plaatsje verscholen achter de wilde, woeste Yorkshire ‘Moors’, het heidelandschap waar vooral Emily zo dol op was, dat wereldberoemd zou worden om de literaire familie die er vanaf 1820 heeft gewoond.

Behalve de alom bekende familiegeschiedenis van de Brontë familie, is er weinig bekend over Emily zelf. Deze zomer verscheen ter ere van Emily’s ‘bicentenary’, haar 200ste geboortejaar, een mooie rapportage in het Engelse tijdschrift ‘Town & Country’. Daarin staat deze treffende vergelijkenis:

“She seems to repel investigation as fiercely as Heathcliff rebuffs those who dare to intrude upon his solitude at Wuthering Heights.’’

Emily zou een sterke persoonlijkheid hebben gehad, ze trok zich niet veel aan van wat anderen van haar zou vinden of wat de gebruiken waren. Het liefste zou Emily zonder korset de wijde Moors op zijn gelopen (strenge, maar rechtvaardige, Aunt Branwell en Charlotte zouden daar een stokje voor hebben gestoken), zou zij bij afwezigheid van Patrick Brontë de verantwoordelijkheid hebben over zijn pistool (dat zij elke avond in zijn plaats zou laden in het geval van het uit de hand lopen van relletjes van de vele fabrieksarbeiders in die tijd) en zou zij haar hand niet om hebben gedraaid om broer Branwell, wanneer hij tot in de diepe uurtjes in The Black Bull, de plaatselijke pub aan het einde hun straat, zou zitten, bij zijn naam door de hele pub hebben geroepen en hem naar huis hebben geholpen.

Ze was niet alleen een natuurliefhebber (ze kocht zelfs op een dag een ongebruikelijke stof met daarop donderwolkjes en bliksemschichten, om een jurk voor haar van te maken!), maar hield ook ontzettend van dieren, waaronder haar eigen hond Keeper. Zoals een vriendin van Charlotte Brontë, Elizabeth Gaskell, eens zei: ‘She never showed regard to any human creature; all her love was reserved for animals.’ Ellen Nussey, beste vriendin van Charlotte, beschreef wel eens dat de weg naar Emily’s hart, via haar hond was. Zij liet toe dat de hond bij haar op schoot kwam liggen, met als doel voorbij de gereserveerdheid van Emily te kunnen komen.

Emily’s geliefde hond Keeper. © The Brontë Society

Emily was heldhaftig. Ze is wel eens tussen twee vechtende honden gesprongen terwijl genoeg mannen die de beesten niet aan durfden te raken, met open mond toe stonden te kijken. Toen een dorstige zwerfhond met hondsdolheid (rabiës) zou zijn langs gelopen, gaf zij het liefdevol water. De hond gaf haar echter een valse bijt terug en Emily schroeide de wond met het hete ijzer daadkrachtig zelf dicht (in die tijd de enige remedie). Pas lang na het incident, toen al het gevaar bezweken was, heeft Emily verteld wat er gebeurd was om anderen destijds niet te laten schrikken.

Emily was gesteld op haar privacy en was graag op haar zelf. Aan het wereldnieuws over de kroning van Koningin Victoria in 1837, wordt in een van Emily’s brieven uit die tijd, maar één zin gewijd, daarna werd overgegaan op de orde van de dag.

Ze hield van piano spelen en dit was een van de redenen om met Charlotte mee te gaan naar Brussel om hierin les te kunnen krijgen. Ze werd uiteindelijk zo goed, dat ze op de Pensionnat Heger zelfs pianoles heeft gegeven. De piano thuis in de pastorie, nu het Brontë Parsonage Museum, in Haworth, is te bezichtigen en staat nog steeds in de studiekamer van Patrick Brontë.

De piano waar Emily op gespeeld heeft, te bewonderen in “Patrick’s Study”  in de Brontë Parsonage Museum.  © Brontë Parsonage Museum

Na een tijdje in Brussel te zijn geweest, had Emily enorme heimwee. Aunt Branwell werd in 1842 ziek en overleed niet veel later. De zusjes Charlotte en Emily vertrokken naar huis en Emily heeft daarna besloten (in tegenstelling tot Charlotte) niet meer terug te keren naar Brussel. Thuis  in de pastorie en op de Moors daarom liggend was zij het gelukkigst. Na het overlijden van Aunt Branwell nam Emily vele huishoudelijke taken op zich en was zij graag te vinden in de keuken van het huis.

De keuken, te bezichtigen in het Brontë Parsonage Museum, waar Emily veel tijd doorbracht. © Brontë Parsonage Museum

Naast de huishoudelijke taken was schrijven een belangrijk onderdeel van de dag. Van kinds af aan schreef Emily al verhalen over de fantasiewereld Gondal (samen met Anne) en daarnaast ook veel gedichten.

Emily werd bekend vanwege haar prachtige poëzie en schreef daarnaast ‘Wuthering Heights’, in het Nederlands uitgebracht onder de naam ‘De Woeste Hoogte’ of ‘Woeste Hoogten’. Inspiratie voor haar schrijfwerk haalde zij voornamelijk uit de natuur. De oude boerderij Top Withins, dat nu als ruïne, na een lange, relatief steile wandeltocht te bezichtigen is, zou voor Emily de inspiratie zijn geweest voor Wuthering Heights, het verblijf van de familie Earnshaw en Heathcliff.

Een lange wandeltocht brengt je bij Top Withins (links: in de verte, met een donderwolk er recht boven; rechts: bij de karakteristieke boom). © Brontë Zusjes

De meest populaire wandeling in de omgeving van het Brontë Parsonage Museum in Haworth: The Brontë Way, langs de Brontë Waterfalls, omhoog naar Top Withens, de inspiratie voor Wuthering Heights.

Fragment uit ‘Faith and Despondency’, een van onze favoriete gedichten van Emily Brontë, met duidelijke invloeden van de door haar zo geliefde Moors:

 

‘’The winter wind is loud and wild,

Come close to me, my darling child;

Forsake thy books, and mateless play;

And, while the night is gathering gray,

We’ll talk its pensive hours away’-

 

{…]

 

‘’But, yet, even this tranquillity

Brings bitter, restless thoughts to me;

And, in the red fire’s cheerful glow,

I think of deep glens, blocked with snow;

I dream of moor, and misty hill,

Where evening closes dark and chill;

For, lone, among the Mountains cold,

Lie those that I have loved of old.

And my heart aches, in hopeless pain,

Exhausted with repinings vain,

That I shall greet them ne’er again!’’

 

De drie zussen Emily, Anne en Charlotte (toen nog onder hun pseudoniemen Ellis, Acton en Currer Bell) probeerden aanvankelijk een gedichtenbundel uit te laten geven om naamsbekendheid te creëren. Emily’s gedichten vormden de grootste bijdrage. Helaas was er weinig animo en werden er maar enkele exemplaren van gekocht. De zussen besloten ieder een werk van fictie te schrijven en dit proberen te laten publiceren. Dat lukte ze alle drie en hoe!

De eerste druk van Wuthering Heights in 1847. © Houghton Library.

Emily schreef aanvankelijk onder het pseudoniem ‘Ellis Bell’. © Brontë Parsonage Museum

Emily’s enige boek, Wuthering Heights, werd in 1847 gepubliceerd. Een volgende boek zat er helaas niet in. Emily werd ziek op de begrafenis van broer Branwell niet lang daarvoor, en overleed op 30-jarige leeftijd, op 19 december 1848 aan de gevolgen van tuberculose. Tot het laatste moment stond zij er op zelf de honden Flossy (van Anne) en haar eigen hond Keeper, eten te geven zoals zij dit eerder ook altijd had gedaan. Op de bank in de huiskamer, zou zij uiteindelijk zijn gestorven. Emily werd in de kerk in Haworth begraven naast haar naasten.

Emily’s grafsteen in de kerk van Haworth. © Brontë Zusjes

Om af te sluiten met een vrolijkere noot, maakte The Royal Mail onlangs bekend dat maar liefst bijna 8,000 adressen in het Verenigd Koninkrijk op de een of andere manier geïnspireerd zijn op de iconische schrijfster en haar zussen, hun levens en hun werken. Emily’s werk blijft tot op de dag van vandaag inspireren en intrigeren en we zullen haar nooit vergeten.

8,000 adressen in het Verenigd Koninkrijk zijn geïnspireerd op de Brontës… © Royal Mail

 

 

Activiteiten ter gelegenheid Emily Brontë’s 200ste geboortedag

Diverse activiteiten zijn georganiseerd om Emily’s geboortedag, dit jaar 200 jaar geleden te vieren. In de Brontë Parsonage Museum zelf zullen in de dagen rond haar geboortedag enkele bijeenkomsten worden gehouden, waaronder bekende schrijvers die zich zullen verzamelen om haar werk en nalatenschap te vieren. Actrice Lily Cole, de ‘creative partner’ van het museum voor 2018, maakte een korte film. Een overzicht van enkele andere eerbetonen:

The Royal Mail brievenbus

Ter ere van Emily’s 200ste geboortedag op 30 juli 2018 werd recent in Thornton, haar geboorteplaats, een brievenbus van The Royal Mail omgetoverd tot speciale editie brievenbus met daarop teksten van Emily. Niet alleen een fragment van het gedicht ‘High Waving Heather’ uit 1836 maar ook de meeste bekende quote uit Wuthering Heights, ‘’I am Heathcliff!’’.

Speciale editie brievenbus in Emily’s geboorteplaats Thornton onthult door schoolkinderen gekleed uit die tijd. © Royal Mail

 

De ‘Emily Brontë viool’

Vioolmaker Steve Burnett vervaardigde een nieuw instrument met het hout van een esdoorn, die vlakbij de pastorie in Haworth werd gekapt. De esdoorn stond vlakbij de plek waar Emily Brontë schreef en was vermoedelijk oud genoeg om daar te hebben gestaan toen de familie Brontë er woonde.

Vioolmaker Steve Burnett met zijn ‘Emily Brontë viool’ gemaakt van een oude esdoorn vlakbij de pastorie. © Danny Lawson/PA

 

David Austin’s Emily Brontë roos

Engeland’s meest bekende rozenkweker, David Austin, vernoemde deze schitterende roos naar Emily Brontë. De roos werd eerder dit jaar voor het eerst gepresenteerd op de Chelsea Flower Show en is nu ook te koop. Een roos met vrij platte bloemen, in zachtroze met een subtiele perzikkleurige tint met een sterke geur met tinten van citroen en grapefruit.

De ‘Emily Brontë’ roos, gekweekt door David Austin. © David Austin 2018

 

Highlights tentoonstelling ‘Make thunder roar’

Begin dit jaar werd binnen de Brontë Parsonage Museum een nieuw deel van de tentoonstelling geopend, speciaal gericht op Emily Brontë, haar verhalen en spullen. De tentoonstelling ‘Make thunder roar’ is nog tot en met het einde van dit jaar te bezichtigen.

Tentoonstelling over Emily Brontë gedurende 2018 in de Brontë Parsonage Museum. © Brontë Parsonage Museum

Ook te zien is een door bezoekers handgeschreven manuscript. Het originele manuscript van Wuthering Heights, is helaas verloren gegaan. Daarom bedacht artiest Clare Twomey een ludieke actie ter gelegenheid van de ‘Make thunder roar’ tentoonstelling dit jaar. Bezoekers van de Brontë Parsonage Museum mochten meeschrijven aan een nieuwe versie van het manuscript. Ruim tienduizend bezoekers (waaronder wij!) van over de hele wereld, van 6 tot 90 jaar oud, schreven elk een zin over van Emily’s verhaal. De laatste zin werd eerder dit jaar geschreven door Camilla, de Duchess of Cornwall.

De Duchess of Cornwall schreef de laatste zin van het door ruim 10,000 bezoekers geschreven ‘nieuwe’ manuscript Wuthering Heights. © Oli Scarff

 

Film Wuthering Heights 2018

Een nieuwe verfilming van Wuthering Heights, met in de hoofdrollen Sha’ori Morris als Catherine Earnshaw, en Paul Eryk Atlas als Heathcliff komt dit jaar uit.

De nieuwe verfilming van Wuthering Heights met Sha’ori Morris en Paul Eryk Atlas zal dit jaar uitkomen. © Charles Flint

 

Most Wuthering Heights Day Ever

Afgelopen 14 juli 2018 was het weer de ‘Most Wuthering Heights Day Ever’. Sinds enkele jaren een dag waarop wereldwijd mensen de straat op gaan als de Britse zangeres Kate Bush en haar videoclip Wuthering Heights uit 1978 naspelen. Danspasjes werden van te voren ingestudeerd en iedereen doet mee. Kate Bush debuteerde op 19-jarige leeftijd met het lied Wuthering Heights, geïnspireerd op Emily Brontë’s gelijknamige boek.

Op 14 juli waren wij zelf bij Most Wuthering Heights Day Ever in Folkestone, Engeland. Wat hebben we genoten!

Most Wuthering Heights Day Ever, Folkestone 14-07-2018. © Brontë Zusjes

 

Bronnen:

 

Janneke